Tatuaż grecki czerpie z określonego repertuaru antycznych postaci i motywów: bogów Olimpu, takich jak Atena, Zeus czy Posejdon, mitycznych stworzeń, takich jak hydra lernejska czy Syreny, motywów dekoracyjnych, takich jak meander i wieniec laurowy, oraz trzech porządków kolumn (doryckiego, jońskiego i korynckiego), wywodzących się z greckiej architektury. Każdy symbol ma inne znaczenie i można go rozpoznać po konkretnych atrybutach, co warto wziąć pod uwagę, zanim wybierze się jeden wzór zamiast innego.
- Każdego boga można rozpoznać po jego atrybutach: po sowie i egidzie Atenę, po piorunie i orle Zeusa, a po trójzębie i koniu Posejdona.
- Mityczne stworzenia dobrze sprawdzają się jako samodzielny motyw: hydra lernejska jest na przykład dostępna jako wzór w katalogu, dzięki czemu można ją wypróbować przed podjęciem ostatecznej decyzji.
- Meander i wieniec laurowy sprawdzą się u osób, które chcą greckiego symbolu bez postaci, co przydaje się przy bardziej dyskretnym lub liniowym tatuażu.
- Wybór stylu — rzeźbiarskiego lub liniowego — oraz miejsca zależy przede wszystkim od złożoności wybranego motywu, a nie od ogólnej zasady.
Atena: mądrość, sowa i egida
Atenę najłatwiej rozpoznać po towarzyszącej jej sowie, tradycyjnym symbolu mądrości. Nosi także egidę — płaszcz obszyty wężami, z twarzą Gorgony Meduzy pośrodku. Ten szczegół zmienia odczytanie motywu, ponieważ łączy boginię z potężną postacią opiekuńczą, a nie tylko z mądrością. Kompozycję często uzupełnia drzewo oliwne, które miała stworzyć, a także hełm i włócznia, przypominające o jej roli bogini wojny strategicznej, a nie brutalnej przemocy. Tatuaż przedstawiający tylko jeden z tych atrybutów, na przykład samą sowę, pozostanie czytelnym nawiązaniem do Ateny dla osób znających mit, natomiast kompozycja łącząca kilka atrybutów opowie pełniejszą historię, ale będzie wymagać więcej miejsca na skórze.
Zeus i Posejdon: niebo i morze
Zeusa i Posejdona łatwo pomylić na niedopracowanym rysunku, choć ich atrybuty wyraźnie ich od siebie odróżniają.
Zeus: piorun i orzeł
Zeus włada niebem i porządkiem świata jako król bogów Olimpu, a jego najbardziej rozpoznawalnym atrybutem pozostaje stylizowany piorun, często przedstawiany jako pęk zygzakowatych linii. Towarzyszący mu orzeł podkreśla jego władzę, podobnie jak poświęcony mu dąb oraz wieniec oliwny, który symbolizuje jego suwerenność, a nie zwycięstwo sportowe. Tatuaż przedstawiający sam piorun sprawdza się jako symbol siły i stanowczości; nie trzeba przedstawiać samego Zeusa, aby nawiązanie było czytelne.
Posejdon: trójząb i koń
Posejdona można rozpoznać po trójzębie, jego niemal nieodłącznym atrybucie, którego używa do wzniecania burz lub rozłupywania ziemi podczas przypisywanych mu w mitach trzęsień ziemi. Jego święte zwierzęta — koń, byk, delfin i hipokamp, morskie stworzenie z legend, będące pół koniem, pół rybą — dają ciekawe możliwości graficzne osobom, które chcą nawiązać do Posejdona bez powielania szeroko znanego już motywu trójzębu. Na skórze różnica między tymi dwoma bogami sprowadza się przede wszystkim do ich przedmiotów: zygzakowaty piorun wskazuje na Zeusa, trójząb z trzema ostrzami na Posejdona, a wybór towarzyszącego im zwierzęcia — orła w odróżnieniu od konia lub delfina — potwierdza, który z nich został przedstawiony.
Mityczne stworzenia: hydra, Syreny i Erynie
Poza bogami wiele stworzeń z mitologii greckiej sprawdza się jako samodzielny tatuaż — nie trzeba przedstawiać całego bóstwa, aby motyw zachował swoje znaczenie.
Hydra lernejska
Hydra lernejska to wielogłowy wąż wodny, a jej szczególną cechą w mitologii jest zdolność do regeneracji: na miejsce każdej odciętej głowy odrastały dwie, przez co nie dało się jej pokonać samą siłą. Herakles, wykonując drugą z dwunastu prac, pokonał ją dopiero z pomocą swojego siostrzeńca Iolaosa, który przypalał pochodnią każdą szyję zaraz po odcięciu głowy, zapobiegając jej odrastaniu. Ten motyw przekonuje tym, co opowiada: o sile, której nie da się pokonać samą siłą, o potrzebie sprytu równie wielkiej jak potrzeba odwagi, a także o odrodzeniu, które nie jest celem samym w sobie, lecz problemem wymagającym innego rozwiązania.
Syreny: od kobiety-ptaka do syreny z rybim ogonem
We współczesnej wyobraźni Syreny kojarzą się z rybim ogonem, ale najstarsze greckie źródła przedstawiają je jako kobiety-ptaki, z ciałem ptaka i głową kobiety. Wizerunek kobiety z rybim ogonem pojawił się znacznie później, dopiero we wczesnym średniowieczu. Obie wersje łączy jednak sedno mitu: w „Odysei” ich śpiew wabi żeglarzy ku rafom, a Odyseusz chroni się przed nim, każąc załodze zatkać uszy woskiem, a samemu przywiązać się do masztu, by móc go usłyszeć i nie ulec pokusie. Współczesny wzór Syreny, taki jak przedstawiony poniżej, nawiązuje do późniejszej wersji mitu. Osoby, którym zależy na zgodności z mitologią, powinny pamiętać, że ten wizerunek jest późniejszą ewolucją postaci, a nie jej pierwotnym wyglądem.
Erynie, strażniczki sprawiedliwości
Erynie, czyli Furie, to trzy mściwe boginie: Alekto, Megajra i Tyzyfone. Według Hezjoda narodziły się z krwi przelanej podczas kastracji Uranosa. Ich mitologiczna rola polega na karaniu za konkretne przewinienia: morderstwo, zwłaszcza w obrębie rodziny, krzywoprzysięstwo i brak szacunku wobec rodzica. Motyw nawiązujący do Erynii służy więc raczej wyrażeniu idei nieubłaganej sprawiedliwości niż dekoracyjnej estetyce, dlatego będzie odpowiednim wyborem dla osób szukających greckiego symbolu o głębokim znaczeniu, a nie po prostu jednej z wielu postaci mitologicznych.
Meander i wieniec laurowy: motywy bez postaci
Dwa motywy dekoracyjne sprawdzą się u osób, które wolą rozpoznawalny grecki symbol bez tatuowania twarzy ani postaci mitologicznej. Meander, nazywany też greckim kluczem, to bordiura z nieprzerwanej linii tworzącej powtarzalny wzór złożony z kątów prostych. Zdobiono nim już ceramikę, architekturę i brzegi greckich szat w okresie geometrycznym, a jego nazwa nawiązuje do rzeki Meander w Azji Mniejszej, której kręty bieg zainspirował ten wzór. Jego regularna geometria szczególnie dobrze nadaje się do cienkiej, liniowej kreski, w formie bransoletki lub bordiury wzdłuż kończyny.
Wieniec laurowy nawiązuje do mitu o Apollinie i Dafne, która zamieniła się w drzewo laurowe, by uciec przed bogiem. Później wręczano go zwycięzcom igrzysk pytyjskich ku czci Apollina. Motyw jest więc związany z ideą zwycięstwa i uznania, co odróżnia go na przykład od włóczni czy hełmu kojarzonych z Ateną.
Kolumny greckie: dorycka, jońska i koryncka
Trzy greckie porządki architektoniczne różnią się przede wszystkim głowicą kolumny, co ułatwia wybór spośród różnych wzorów kolumn. Kolumna w porządku doryckim ma prostą głowicę: sam pierścień zwieńczony wypukłym poduszkowatym elementem, oraz przysadzisty trzon bez bazy. To najbardziej surowy z trzech porządków. Kolumnę jońską można rozpoznać po wolutach, czyli dwóch spiralnych zawijasach po obu stronach głowicy; jej trzon jest smuklejszy niż w kolumnie doryckiej. Kolumna koryncka, najbardziej ozdobna z całej trójki, ma głowicę pokrytą rzędami liści akantu. W tatuażu ta hierarchia przekłada się bezpośrednio na stopień skomplikowania kreski: porządek dorycki pasuje do prostego, masywnego wzoru, natomiast koryncki wymaga większej liczby detali, a tym samym więcej miejsca, by zachować czytelność na skórze.
Styl rzeźbiarski czy liniowy i wybór miejsca
Te same symbole można przedstawić na dwa zupełnie różne sposoby, a wybór stylu jest równie ważny jak wybór samego symbolu. Styl rzeźbiarski wykorzystuje cieniowanie i daje efekt marmuru lub rzeźby, dlatego pasuje do postaci lub szczegółowego popiersia, na przykład Ateny z egidą, albo pełnej sceny z hydrą. Styl liniowy, oparty na cienkiej, nieprzerwanej kresce, lepiej pasuje do geometrycznego motywu, takiego jak meander, do profilu lub prostej sylwetki, a na niewielkim obszarze jest bardziej dyskretny.
Wybór miejsca zależy od tej samej zasady co wybór stylu. Szczegółowa scena w stylu rzeźbiarskim wymaga większej powierzchni, by pozostała czytelna, dlatego warto rozważyć przedramię lub łydkę. Liniowy motyw, taki jak fragment meandra, dobrze sprawdzi się natomiast na mniejszej powierzchni, na przykład na nadgarstku lub karku, nie tracąc wyrazistości. Przed ostatecznym wyborem rozmiaru i miejsca warto wypróbować wzór w wersji tymczasowej, by ocenić jego rzeczywistą skalę na własnej skórze i dopasować położenie; różnice między próbą z tatuażem tymczasowym a tatuażem permanentnym pomogą zaplanować ten etap.
Wybór greckiego tatuażu sprowadza się więc najpierw do wskazania konkretnego symbolu — boga, stworzenia lub motywu dekoracyjnego — a następnie stylu dopasowanego do jego złożoności. W przypadku mitycznego stworzenia, takiego jak wzór Hydra lub wzór Syrena, próba z tatuażem tymczasowym pozwala sprawdzić rozmiar i umiejscowienie, zanim rozważy się trwały wzór, a kolekcja Fantazja i mitologia zawiera inne mityczne wzory z katalogu, które można porównać. W przypadku stworzeń spoza mitologii greckiej, takich jak smoki czy Meduza, przegląd fantasy i mitologii obejmuje szerszy zakres tematów. Z kolei artykuł poświęcony symbolom wikingów i inny, poświęcony stylowi tribal dotyczą odmiennych kręgów kulturowych z tej samej kategorii. Osobom, które później rozważają trwały tatuaż na podstawie wybranego greckiego motywu, poradnik dotyczący pierwszego tatuażu i poradnik o tatuażach półtrwałych przybliżą kolejne etapy.
