Met een huidstift, een vel printbaar transferpapier of een sjabloon kun je thuis in een paar minuten een ontwerp tekenen, maar de drie methoden geven niet hetzelfde resultaat: een huidstift vervaagt snel bij de minste wrijving, transferpapier brengt een geprint ontwerp nauwkeurig over en blijft een paar dagen zitten, en een sjabloon is vooral handig om een strakke omtrek te tekenen die je daarna invult met een huidstift of huidpasta. Zulke tests helpen je de grootte en plaats van een ontwerp te beoordelen voordat je voor een kant-en-klare tattoo kiest; ze geven geen uitsluitsel over de pijn, de genezing, het risico op een allergische reactie of hoe een permanente tattoo er precies uit zal zien, want dat hangt af van de geïnjecteerde inkt en ieders huid.
Voordat we elke methode in detail bespreken, zijn dit de belangrijkste punten:
- Een test met een huidstift is geschikt om snel een eerste indruk van het ontwerp te krijgen, maar blijft na wassen of wrijven zelden langer dan een dag zitten.
- Transferpapier brengt afgedrukte of erop getekende ontwerpen over en blijft iets langer zitten dan alleen een huidstift.
- Een sjabloon zorgt voor strakke contouren, maar het eindresultaat hangt nog steeds af van waarmee je het invult.
- Gebruik alleen stiften en inkt die uitdrukkelijk bedoeld zijn voor contact met de huid, nooit een kantoorstift of een gewone permanente marker.
Wat een zelfgemaakte tijdelijke tattoo echt oplevert
De drie doe-het-zelfmethoden hebben hetzelfde uitgangspunt: een tekening oppervlakkig op de huid aanbrengen, zonder iets onder het huidoppervlak te veranderen. Daardoor zijn ze handig om een idee uit te proberen voordat je ervoor kiest, maar ze laten ook maar beperkt iets zien. Met een test van een huidstift kun je zien waar een ontwerp op je lichaam komt en welk formaat goed werkt; je leert er niet mee hoe pijnlijk een sessie bij een tatoeëerder is, hoe de huid geneest, of je mogelijk allergisch reageert op geïnjecteerde inkt, of hoe hetzelfde ontwerp er precies uit zou zien als het dieper wordt getatoeëerd. Houd die beperking in gedachten, zodat je geen verkeerde conclusies trekt uit een eenvoudige test op de huid.
Tekenen met een huidstift: snel, maar kortstondig
Een huidstift is de meest directe methode: je tekent uit de vrije hand op de huid en ziet meteen het resultaat. Daardoor is het een handig hulpmiddel om snel verschillende plekken te vergelijken voordat je een keuze maakt. De lijnen zijn wel minder regelmatig dan die van een geprint ontwerp, vooral op een plek die je zelf moeilijk kunt bereiken, zoals je rug of schouderblad. De tekening vervaagt door wassen en wrijving van kleding, meestal binnen een paar uur tot een dag, afhankelijk van het gebruik; er is geen vaste houdbaarheid, want alles hangt af van de plek op het lichaam en hoe vaak je de huid wast.
Welk type huidstift kies je?
Alleen stiften en markers die zijn ontworpen voor rechtstreeks contact met de huid zijn hiervoor geschikt. Een kantoorstift, een gewone permanente marker of een pen voor papier kan oplosmiddelen of pigmenten bevatten die niet bedoeld zijn om op de huid te blijven. Controleer daarom vóór het tekenen waarvoor het product volgens de verpakking bedoeld is.
Tijdelijk tattoo-transferpapier: zo werkt het
Transferpapier werkt volgens het principe van overtrekken: een ontwerp wordt geprint of getekend op de daarvoor bestemde kant en vervolgens zo dicht mogelijk langs de tekening uitgeknipt, zodat er geen papieren rand rond de tattoo zichtbaar is. Leg het vel daarna met het ontwerp tegen de huid, maak het ongeveer een minuut lang goed nat en trek de papieren drager langzaam los. Zo blijft alleen de overgebrachte inkt achter. Dit principe van overtrekken bestaat al lang in de vorm van kleine tattoos die bij snoep worden verkocht en werd later ook beschikbaar om thuis te printen (bron: Wikipedia — Tattoo).
Huidstift of transferpapier: wat is het verschil in resultaat?
Bij een huidstift hangt alles af van je hand, terwijl transferpapier nauwkeurig weergeeft wat vooraf is geprint of getekend. Daardoor zijn de lijnen gelijkmatiger bij een gedetailleerd ontwerp of tekst. Daar staat tegenover dat transferpapier een oppervlakkige afdruk blijft: je moet het ontwerp vooraf klaarmaken en kunt het na het aanbrengen niet aanpassen door een lijn met een huidstift bij te werken.
Het sjabloon: strakkere contouren
Een sjabloon heeft een nauwkeurig uitgesneden contour die je op de huid kunt overbrengen. Het helpt de lijnen vorm te geven, maar brengt zelf geen kleur aan. Je vult het altijd in met een huidstift of een pasta van hetzelfde type als die voor gewone tijdelijke ontwerpen, aangebracht binnen of langs de uitgesneden contour. Deze methode is bijzonder handig voor een geometrisch of symmetrisch ontwerp, of een ontwerp dat je meerdere keren op dezelfde plek wilt herhalen. In zulke gevallen is het met de vrije hand lastiger om gelijkmatig te werken.
Het resultaat en de houdbaarheid van de drie methoden vergelijken
Qua snelheid is de huidstift de eenvoudigste methode om uit te proberen, maar de houdbaarheid en de gelijkmatigheid van de lijnen zijn ook het meest beperkt. Transferpapier geeft een ontwerp nauwkeurig weer zoals het is geprint of getekend en blijft iets langer zitten, maar het blijft een oppervlakkige afdruk die na verloop van tijd en door wassen verdwijnt. Een sjabloon zorgt voor strakke contouren, maar het eindresultaat hangt nog steeds af van de huidstift of pasta waarmee je het invult. Daardoor gelden dezelfde beperkingen qua houdbaarheid als bij de andere twee methoden. Ter vergelijking: bij een semi-permanente tattoo van InkLabs is de inkt bij het aanbrengen blauw en wordt die binnen 24 uur donkerder, tot blauwzwart. De uiteindelijke tint verschilt per huid (bron: Inklabs — Zo werkt het) — dit is een inktproces waarbij de inkt de huid binnendringt, met een heel andere houdbaarheid dan die van een huidstift of transferpapier, die op het huidoppervlak blijven.
Voorzorgsmaatregelen voordat je de huid uitprobeert
Voordat je een groot huidoppervlak behandelt, kun je de huidstift, het transferpapier of het sjabloon beter eerst op een klein stukje huid testen en even afwachten hoe de huid reageert. Ontstaat er roodheid, jeuk of ongemak, stop dan met de test en maak de plek schoon met water. Gebruik alleen stiften, inkt of pasta die uitdrukkelijk bedoeld zijn voor contact met de huid om dit risico te beperken. Producten voor papier of gewoon tekenen worden namelijk niet op dezelfde manier gecontroleerd. Je kunt ook beter wachten tot een eerdere test helemaal is verdwenen voordat je op precies dezelfde plek een nieuwe aanbrengt, zodat de huid tussen twee toepassingen rust krijgt.
Wanneer kies je voor een kant-en-klare tattoo?
Als de grootte en de plek bevallen na een test thuis, geeft een kant-en-klare tijdelijke tattoo en de bijbehorende aanbrenginstructies een afgewerkt resultaat dat niet meer afhangt van hoe gelijkmatig je met een huidstift tekent. Voor een ontwerp dat je kiest in plaats van zelf met de hand te tekenen, zijn eenvoudige ontwerpen zoals Happy of Liniște Interioară geschikt. In de collectie minimalistische ontwerpen kun je er meer vergelijken voordat je een keuze maakt.
Wil je weten hoe de kleur van een semi-permanente tattoo zich na het aanbrengen ontwikkelt? In dit artikel wordt die ontwikkeling uitgelegd. Een ander artikel vertelt hoelang dit type tattoo blijft zitten, zodat je dat kunt vergelijken met de korte houdbaarheid van een test met een huidstift of transferpapier. Wie nog twijfelt tussen verschillende ontwerpen, vindt houvast in deze gids voor het kiezen van een ontwerp. Wie liever een ontwerp op maat wil, kan de momenteel beschikbare personalisatieopties bekijken. Tot slot gaat het artikel over de Malabar-tattoo in op een andere nostalgische vorm van transfer, voor wie een herinneringstatoeage wil met een vergelijkbare sfeer maar een ander verhaal.
